اگه یکی هم هست که فکر میکنیم ارزش خوابیدن داره! جا دروغ و دونگ و چشات سگ داره، صدات قورباغه داره و برات جبران میکنم!! و همین دست حرفایی که تاریخ انقضاش تا پا شدن از روی تخت ِ و اصولا هیچ پایه ای نداره، خیلی بی تعارف و خیلی انسان گونه تر! از همون اول بگیم. اینجوری نه الکی انرژی خودمونو اتلاف میکنیم ن...

به نظرم با ارزش ترین چیزی که آدم ها دارن احساس خالصی ِ که ته ته های وجودشون نگهش داشتن و برای هر کسی و هر جایی هم خرجش نمیکنن .... از اون حس و حال های واقعی ِ خود ِ خودشون، از اونا که بازیش نمیکنن و توش دروغ و دونگی نیست، از اونا که بکر ِ بکر ِ و واسه هر کسی هم ترن آن نمیشه .... این حسامون ُ زنده نگ...

private :)

وقتایی که مثل الان خودکارم ُ میزارم رو لپ تاپ، عینکم ُ درمیارم، دست میکنم تو چشمام تا کمتر بسوزه و تا بازشون میکنم، ماگم ُ میبینم. بعدش؟ به اندازه رنگ سفیدش یه لبخند خیلی گنده ام : )

لذت خواب بعد از ظهر؟ ابسولوتلی که به دوش آب یخ ِ بعدش ِ ، از اینا که دندونات میخوره بهم ولی تنت ریفرش میشه. بعدترش؟ یه استرانگ کافی که کل عصرت ُ بسازه و سرخوش را بیفتی بری به کلاسات برسی .... پ.ن: میخونم کامنتا رو ولی نمیدونم چرا خیلی حسودانه واسه خودم نگه میدارمشون. میام حالا واسشون حرف میزنم. مچکر...

جین برمودای مشکیم ُ با تیشرت طوسی نایک تنم میکنم. همونجوری که موهام خیسه و بوی ماسک موی سیب پخش شده تو خونه، فیله های خرد شده مرغ، پیازهای حلقه ای، یه حبه سیر، روغن زیتون و آبلیمو رو میریزم تو فریگور و برمیگردم به سشوار کردن چتری هام. موهام ُ گوجه کردم، موزیک های تورکچه ام ُ پلی میکنم و تو سکوت خونه...

اونجایی که با شیطنت رو پارکتا سُر میخورم، بیهوا دستامو دورش حلقه میکنم و از پشت بغلش میکنم، که حتی چونمم نمیرسه تا بزارم رو شونش و بی توجه به اینکه داره چایی میریزه بچه گربه میشم ..... اونجا خود لحظه حال ِ که ذهنم از هر فکری بلنک ِ .... . بعدش که زیر دوش آب وقتی چشمامو بستم، دست کردم تو موهام، به خو...

از کمبود خواب و خستگی صدام در نمی اومد. دراز کشیده بودم رو مبل ته سالن، چشمام ُ بسته بودم و پاهامو رو دسته مبل تکون میدادم تا حجم سر درد و چشم دردم کم شه. اومده بود برای شب یخ و به قول خودش لیوان شیک ببره. گفته بود تا دوش میگیرم پاشو یه حالی به صورت یخی ات بده باهم بریم بعد فردا صبح خودم میبرمت خونه...

شبیه جمعه نبود. حتی شبیه روزای عادی هفته هم نبود. هفتشنبه بود، همونقدر خوشمزه که موقع برگشت از خونه اش دو تا ادم رهای خوشحال وسط اتوبان با موزیک نوستالژیکمون میخوندیم و لبخند بودیم. دقیقا همون نقطه بود که معنای دلتنگی روز جمعه رو از بین میبرد و میکردش هفتشنبه خوشمزه، حالا دیگه هو کرز اصن؟